Peygamber Efendimiz, bir gün Eshabtan Ebu Zer-i Gıfari hazretlerine bakıp “Bu, yalnız yaşar, yalnız ölür” buyurdular.
Hakikaten öyle oldu.
Ömrü sona erdi.
Yalnız yaşıyordu.
Yalnız olarak da öldü!
Bir tek hanımı vardı yanında...

Efendimiz, bir gün de hanımları hakkında “En cömert olanınız bana önce kavuşur” buyurdular.
Hakikaten öyle oldu.
Kendileri vefat etti...
Vefatlarından sonra hanımlarından ilk önce vefat eden, Hazret-i Zeynep oldu...
Zira mübarek hanımlarının arasında cömertlikte hepsinden ileri olan, bu mübarek hatundu.

Bir gün de Efendimiz aleyhisselâm, Sahabe’den Zeyd bin Sühan hazretlerine bir nazar ettiler.
Ve Eshaba dönüp;
“Bunun âzâsı, kendinden önce cennete girer” buyurdular.
Bu sözün hikmeti neydi?
Bu, o gün anlaşılmadı.
Ve aradan yıllar geçti...
Bu sahabi bir savaşa katıldı.
O harpte eli kopup yere düştü!
Nihayet harp bitti.
Şehitler defnedilirken onun eli de birlikte defnedildi.