Hak teâlâ, Cebrail aleyhisselama emreder:
- Ya Cibril, git Malik’ten ümmet-i Muhammedin halini öğren!

Cebrail aleyhisselam, Cehennem kapısına gidip sorar:
- Ya Malik, ümmet-i Muhammedin hali nicedir?

- Pek fenadır.

- Onları görebilir miyim?

- Tabii, der.
Ve Cehennem perdesini aralar.

O anda azap çeken müminleri görür.
Müminler de onu görürler.

Güzelliğine hayran kalıp Malike seslenirler:
- Ey Malik, kimdir bu zat?

Malik;
- O, Cebrail’dir ki, Muhammed aleyhisselama vahiy getirmiştir, der.

Onlar, Muhammed aleyhisselam ismini işitince, hep birden bağırırlar:
- Ey Cebrail, ne olur, Peygamber efendimize bizden selam ilet ve şu halimizi bildir ona.

Cebrail aleyhisselam;
- Hayhay, söylerim, der.

Ve üzüntüyle ayrılıp, huzur-u ilahiye varır.

Hak teâlâ, sorar:
- Ya Cibril! Ümmet-i Muhammedin hali nicedir?
- Çok fenadır ya Rabbi.

Hak teâlâ;
- Bunu, Habibime de haber ver! buyurur.

Cebrail aleyhisselam;
- Başüstüne ya Rabbi, der.

Ve emri getirir yerine.

Efendimiz aleyhisselam işitince, çok üzülür bu habere.
Arş-ı alâya varıp secdeye kapanır:

Rabbimiz “celle celalüh” buyurur ki:
- Ey Habibim, secdeden kalk ve iste!


Tek dileğim, ümmetim

Efendimiz aleyhisselam secdeden doğrulup arzeder:
- Ya Rabbi, tek dileğim, günahkâr ümmetimin ateşten kurtulmasıdır.

Hak teâlâ buyurur ki:
- Ey Resulüm! Git çıkar onları ateşten!

O Server, oradan ayrılıp Cehennem önüne gelir.
Ve Malike selam verir.

Malik, ona tazim edip ayağa kalkar:
- Ve aleyküm selam.

Efendimiz aleyhisselam rica eder:
- Ümmetimi görebilir miyim?

- Tabii, emredersin, der.
Ve aralar perdeyi.

Günahkâr müminler, Efendimiz aleyhisselamı görür görmez, hep birden;
- Kurtar bizi ya Resulallah! diye feryat ederler.

Efendimiz aleyhisselam çıkarır hepsini Cehennemden.
Kâfirler, bu çıkanları görünce hayıflanır;
- “Aah! Keşke biz de ehl-i iman olsaydık da, şunlar gibi biz de ateşten kurtulsaydık” derler.

Ancak heyhat!
Onlar sonsuz kalırlar o ateşte.